Koffie, natuur en de hoofdstad Bogota

Koffie, natuur en de hoofdstad Bogota

Salento

Na een busrit van 9 uur komen we aan het begin van de avond aan in het kleine dorp Salento. We zoeken snel een restaurant op voordat alles dichtgaat, want een nachtleven kennen ze niet in dit dorp. De volgende ochtend starten we met een groot ontbijt bij restaurant Brunch. Hier krijgen we van de medewerkers nog wat tips voor het vervolg van onze reis, voor ons is dit erg fijn want we weten nog niet wat onze volgende stop gaat worden. Het beste aan dit restaurant is, naast de gigantische porties en vriendelijke bediening, dat ze zelf pindakaas maken en verkopen! We slaan direct twee potten in, dat maakt het zoetige witte brood wat we overal krijgen toch een stuk lekkerder.

In de middag brengen we een bezoek aan koffieplantage El Ocasa. We vertrekken vanaf het centrale plein met een Willy, een blauw of rood gekleurde jeep. In de Willy passen ongeveer 8 personen en achterop de Willy kunnen nog 3 á 4 personen staan. De staanplekken zijn veel fijner dan de zitplekken, waar je vooral erg dicht op iemand anders zit. Wij hebben mazzel en kunnen zowel op de heen als de terugweg achterop de Willy staan. Bij de koffieplantage krijgen we een uitgebreide tour, mogen we weer een kopje heerlijke koffie proeven en genieten van het mooie uitzicht. Rondom de finca vliegen ontzettend veel vogels, waaronder veel kolibries.

De volgende dag nemen we in de ochtend een Willy naar de Valle de Cocora, een vallei bekend om de vele waspalmen, dit zijn de hoogste palmbomen die er bestaan. In de vallei kun je een korte en lange hike maken. Bij de korte hike wandel je eigenlijk direct naar de vallei met alle palmbomen en ben je binnen 1,5 uur weer terug bij het beginpunt. De lange hike duurt ongeveer 5 uur en hierbij wandel je eerst een stuk door de prachtige omgeving voordat je wordt getrakteerd op het uitzicht op de vallei. Wij hebben onze wandelschoenen niet voor niks aangetrokken en kiezen voor de lange hike. Onderweg lopen we door een stuk jungle, komen we veel gammele hangbruggen tegen en doorkruisen we een rivier. Dit laatste was niet nodig, maar we zagen de brug pas toen we met natte voeten aan de overkant van de rivier stonden. Halverwege maken we een kleine omweg naar Casa Colibri waar we weer kunnen genieten van heel veel rondvliegende (hoe kan het ook anders) kolibries. Na de lunch, arepa’s met pindakaas, komen we eindelijk in de buurt van de palmbomenvallei. Om de 100 meter staan we ongeveer stil om een foto te maken, het uitzicht is echt prachtig! Als we weer aankomen bij het beginpunt stappen we op de Willy en rijden terug naar Salento. ’s Avonds is het tijd om de lokale specialiteit van het dorp te proberen, trout. Een erg lekkere vis die qua smaak het beste te vergelijken is met zalm.

De Willy’s
Mathijs is klaar voor het koffiebonen plukken
Baby koffieboonplant
Koffie met uitzicht
Finca El Ocaso
Het uitzicht achterop de Willy
De eerste waspalmen
’s Ochtends lopen we in het zonnetje
Het wandelpad door de vallei
Kolibrie’s bij Casa Colibri
’s Middags is het erg mistig
Het eerste uitkijkpunt met zicht op de vele palmbomen
Waspalmen
Tussen de palmen
Valle de Cocora
Valle de Cocora
Valle de Cocora

San Agustin

In eerste instantie waren we van plan om San Agustin over te slaan, dit dorp ligt namelijk echt een stuk uit de route. Maar omdat we toch wel heel veel goede verhalen hebben gehoord over San Agustin besluiten we er toch heen te reizen. Eerst nemen we vanaf Salento de bus naar Armenië waar we een ticket kopen voor de nachtbus naar San Agustin. De rit duurt ongeveer 11 uur en dat betekent dat we midden in de nacht aankomen in het dorp. We boeken maar vast een hotel en informeren de eigenaar dat we om 3:00 uur willen inchecken. We krijgen snel antwoord waarin de eigenaar van het hotel aangeeft dat dit geen probleem is. De bus doet er vervolgens iets langer over en om 5:00 uur komen we aan. Het is nog doodstil op straat als we naar het hotel lopen. Op het moment dat we er lopen ontstaat er ook nog eens een stroomstoring. Dus nu is het doodstil én pikdonker op straat. De eigenaar doet na een paar keer kloppen gelukkig de deur open zodat we direct ons bed in kunnen duiken. We slapen tot aan het middaguur en brengen de rest van de dag door met veel koffie.

De volgende ochtend worden we om 10:00 uur opgehaald voor een tocht door de omgeving, per paard! We hebben gekozen voor een gids in het Spaans omdat dit vele malen goedkoper is dan een Engelstalige gids. Achteraf hebben we hier een klein beetje spijt van omdat het toch nog wel moeilijk is om alles goed te volgen. Voor Marieke praat de man veel te snel en Mathijs kan met de woorden die hij wel verstaat in grote lijnen het verhaal volgen en af en toe een vraag terug stellen.  Maar zelfs zonder de uitleg zou de tocht al de moeite waard zijn. We hobbelen op de paarden over kleine bergpaadjes en bezichtigen een aantal beelden. In de omgeving van San Agustin staan meer dan 500 beelden, gemaakt door een bevolkingsstam die 5000 jaar geleden in het gebied woonde. Van deze stam is vrijwel niks bekend omdat ze geen geschreven taal hadden en de stam al was verdwenen lang voordat de Europeanen naar Colombia kwamen. De beelden lijken allemaal een beetje op elkaar en je hebt ze in de vorm van goden, dieren en mensen. Na drie uur op het paard te hebben gezeten zijn we het wel een beetje zat, de beelden lijken allemaal een beetje hetzelfde, en we voelen onze kont niet meer. We zijn dan ook blij als we weer terug rijden naar San Agustin waar we nog één nacht verblijven.

Op de paarden
Twee beelden en de Spaanstalige gids
In de rots zie je nog de vormen van een god
Poseren bij het uitzichtpunt

Desierte de Tatacoa

Na 3 busritten en een rit met de tuktuk komen we na een dag reizen aan in de Tatacoa woestijn. Hier zijn we echt een beetje afgezonderd van de bewoonde wereld. Er is hier geen internet en op goed geluk wandelen we binnen bij het eerste guesthouse, Dona Lilia. Hier is nog een kamer vrij en we besluiten dan ook maar om hier te overnachten. In de woestijn zijn vrijwel geen restaurants dus ’s avonds schuiven we aan bij het diner in het guesthouse. Iedere avond opent het astronomisch observatorium haar deuren zodat de toeristen van de sterrenhemel kunnen genieten. Omdat we ons de eerste avond niet zo heel lekker voelen besluiten we om dit een dag uit te stellen, we verblijven tenslotte twee nachten in de woestijn.

De volgende dag voelen we ons nog steeds niet helemaal fit. We lopen een rondje en bezichtigen het rode woestijnlandschap, wat een heel bijzonder landschap is. De rest van de dag luieren we in en rondom het guesthouse. Helaas is het ook een erg bewolkte dag en heeft het dus geen zin om naar het astronomisch observatorium te gaan… Een gemiste kans maar we kunnen er helaas niks aan doen. De volgende dag beginnen we ’s ochtends met de lange busrit (met een aantal keer overstappen) naar de hoofdstad van Colombia, Bogota.

De woestijn van Colombia

Bogota

Aan het eind van de dag komen we aan op het busstation van de hoofdstad Bogota. De klemtoon ligt hierbij op tá. Voor het gemak nemen we een taxi naar ons hotel, we zijn het busreizen wel even zat. ’s Avonds gaan we op zoek naar een gezonde maaltijd. Dit bleek vaak erg lastig in Colombia omdat ze bijna al het eten in de frituur stoppen, maar in een grote stad als Bogota zijn gelukkig veel restaurants.

De eerste ochtend in Bogota brengen we lekker rustig door in een koffiebar. Marieke vindt het na 9 maanden reizen wel eens tijd om naar de kapper te gaan en na wat google-en vinden we een kapper in de buurt. Met wat handen en voetenwerk lukt het gelukkig redelijk om de kapper uit te leggen wat er moet gebeuren. De lunch slaan we vandaag over omdat we meegaan met een free food tour, weer eens wat anders dan een normale free walking tour. We verzamelen om 14:00 uur op een centraal plein en brengen de rest van de middag door met het proeven van verschillende Colombiaanse specialiteiten, uiteraard veel frituur, veel kaas en heel veel suiker. De meest vreemde specialiteit is toch echt de warme chocolade melk met kaas! Na de food tour zitten we zo vol dat we het avondeten een dagje overslaan.

Omdat de food tour goed is bevallen sluiten we de volgende ochtend aan bij de ‘gewone’ free walking tour. In ongeveer 3 uur tijd wandelen we langs een aantal bezienswaardigheden in het centrum en krijgen we uitleg over de geschiedenis, de politiek en het hedendaagse leven in Bogota. Na de tour kopen we wat empanada’s als lunch en nemen een treintje omhoog naar Cerro de Monserrate. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over de stad en genieten nog even van het zonnetje.

Op onze laatste dag in Colombia nemen we deel aan een fietstour door de stad. Op deze manier zien we net iets meer dan te voet. We krijgen een mooie mountainbike en helm aangemeten en dan beginnen we met een rondje door de stad. Het is vandaag zondag en op zondagmorgen is een gedeelte van de stad afgesloten voor auto’s zodat fietsers, skaters en hardlopers gebruik kunnen maken van de grote weg. Met de tour maken we een aantal stops. Bij de eerste stop proeven we wat fruit waarna we een potje Tejo spelen. Tejo is een lokaal gezelschapsspel met buskruit waarbij het vooral draait om gokken en veel alcohol. Op een bord met klei worden wat papiertjes met buskruit geplakt en het is de bedoeling dat je met een soort ijzeren bal één van de zakjes met buskruit raakt zodat het een grote knal veroorzaakt. Klinkt simpel maar in de praktijk blijkt het nog erg lastig. Helaas is het ons beide niet gelukt om het buskruit te raken.

Na het potje Tejo fietsen we verder door de rossebuurt van Bogota naar een kleine koffiebranderij. Hier genieten we van goede koffie waarna we door fietsen langs de vele streetart die in Bogota te vinden is. Na ongeveer 4 uur is het mooi geweest en leveren we de mountainbikes weer in en gaan weer te  voet verder.

’s Middags brengen we een bezoekje aan het goudmuseum en kopen wat laatste spullen voor onze volgende bestemming. De komende weken zullen we wat minder ‘online’ zijn want we reizen af naar Cuba, waar het internet nog niet al te best is!

Oude gebouwen in Bogota
De wijk ‘Candeleria’ in Bogota
Het gerechtsgebouw
Bogota
Ook in Bogota is veel streetart te vinden
De bekende Colombiaanse kunstenaar Botero heeft zijn eigen versie van de Mona Lisa gemaakt
Het treintje omhoog naar Cerro de Monserrate
Cerro de Monserrate
Uitzicht over miljoenenstad Bogota. Er wonen meer dan 10 miljoen mensen
Op de mountainbike
Mathijs in actie tijdens een potje Tejo: het lijkt professioneel, maar hij raakt drie keer niks
Volgens de gids is dit de bekendste streetart van Bogota, twee kussende daklozen. Liefde is er in elke laag van de bevolking.
Heel veel goud in het goudmuseum

Eén gedachte over “Koffie, natuur en de hoofdstad Bogota

  1. Geniet nog van jullie laatste dagen en dan een goede reis naar huis. De zon schijnt nu en het is niet meer zo koud. Het zal voor jullie wel heel vreemd zijn na zo een lange tijd. Groetjes van Henk en Elly

    We hebben je auto nog gestart van de week en liep als een zonnetje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *